De bouwsector kenmerkt zich door mensen die niet graag risico’s nemen. Mensen die graag controleren, beheersen en plannen.

En gelukkig maar. Want die mensen hebben we heel hard nodig. Dat zijn de mensen die je immers kunt toevertrouwen een brug te ontwerpen.

Maar dat zijn niet de mensen die de sector de nodige boost kunnen geven voor innovatie.

Lef tonen en risico's nemen
Want innovatie betekent lef tonen en risico’s nemen. Het betekent ook ontwikkelingen in de markt kunnen vertalen naar de bouwopgave van de toekomst.

Het vraagt om projectoverstijgend werken. Want echte vergaande innovatie is bijna nooit binnen één project terug te verdienen. En waarom zou je dat ook willen. Juist door zaken vaker te hergebruiken worden ze beter en beter.

Natuurlijke weerstand tegen verandering
De creativiteit om met nieuwe ideeën te komen, is er vaak wel in de sector. Maar er is een soort natuurlijke weerstand tegen grootschalige (organisatorische) veranderingen. We koesteren als het ware ons belemmeringen.

“Daar is geen geld of tijd voor, de opdrachtgever wil het niet, wet- en regelgeving maakt het onmogelijk.”

Het zijn de bekende argumenten waar we met een gerust hard op terug kunnen vallen.

Besef dat verandering nodig is, is er
Maar toch is er ook bij velen wel het besef dat er echt iets moet gebeuren. Dat innovatie wel noodzakelijk is om de bouwopgave van de toekomst aan te kunnen. En aangezien we de natuurlijke aard van mensen niet zo makkelijk kunnen veranderen, kunnen we ze beter uitdagen om zich open te stellen voor andere type mensen.

Meer vrouwen misschien?
The old boys network een beetje loslaten dus en mensen met andere kwaliteiten binnenhalen. Meer vrouwen bijvoorbeeld, zou innovatie in de sector al een flinke boost kunnen geven…